Sunday, February 1, 2009
อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันมาฆะบูชาแล้ว ซึ่งทุกๆปีในวันนี้ พวกเราก็จะได้ไปทำบุญกันที่วัด ไหว้พระ ตักบาตร เวียนเทียนเพื่อรำลึกถึงพระคุณของพระพุทธเจ้า ที่ได้มาช่วยส่องสว่างให้กับทางเดินชีวิตของเรา ในเมืองไทย วันนี้ยังคงเป็นประเพณีปฏิบัติที่ดูเหมือนจะคลายความสำคัญลง แม้ว่าเราจะมีกฏระเบียบที่เข้ามาควบคุม เช่น สถานที่บันเทิงยามราตรี ต้องหยุดบริการในวันนี้ ห้ามขายสุรา แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่กฏหมายที่ทางบ้านเมืองออกมาบังคับใช้ ไม่ได้เกิดจากสามัญสำนึกของความเป็น "ชาวพุทธ" ที่มาจากใจจริงๆ ในบางประเทศที่เขายังเหนียวแน่น อย่างเช่นศรีลังกา จะเป็นงานที่สำคัญอย่างจริง เป็นชีวิตจิตใจของชาวพุทธที่ออกมาร่วมใจกันปฏิบัติบูชากันในวันนี้ ได้แต่หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ชาวพุทธเราในเมืองไทย จะหันมาให้ความสำคัญ และปฏิบัติบูชากันอย่างจริงจัง ด้วยศรัทธา เชื่อมั่นในคำสั่งสอนขององค์พระศาสดา
อยากให้เด็กๆได้เรียนรู้และจดจำประวัติความเป็นมาของวันมาฆบูชา ว่าเริ่มกันอย่างไร ตรงไหน สำคัญอย่างไรที่เราชาวพุทธควรจดจำ อ่านดูกันค่ะ
วันมาฆบูชา ตรงกับวันขึ้น ๑๕ ค่ำ กลางเดือน ๓ หรือประมาณราวเดือนกุมภาพันธ์ แต่หากเป็นปีอธิกมาส (ปีที่มีเดือน ๘ สองหน) วันมาฆบูชาจะเลื่อนไปเป็น วันขึ้น ๑๕ ค่ำกลางเดือน ๔ หรือประมาณเดือนมีนาคม
วันมาฆบูชา ย่อมาจากคำว่า "มาฆปุรณมีบูชา" แปลว่า การบูชาพระในวันเพ็ญเดือน ๓ ถือเป็น "วันจาตุรงคสันนิบาต" แปลว่า การประชุมอันประกอบด้วยองค์ ๔ ซึ่งเป็นเหตุการณ์อัศจรรย์เกิดขึ้นพร้อมกันในสมัยพุทธกาล คือ
๑. พระสงฆ์จำนวน ๑,๒๕๐ รูป ซึ่งจาริกไปเผยแผ่พระพุทธศาสนาในสถานที่ต่างๆ เดินทางมาเฝ้าพระพุทธเจ้า ณ เวฬุวันมหาวิหาร กรุงราชคฤห์ แคว้นมคธ
๒. พระสงฆ์จำนวน ๑,๒๕๐ รูปเหล่านี้ ล้วนเป็นพระอรหันต์ และได้รับการบวชจากพระพุทธเจ้าโดยตรง ด้วยวิธีเอหิภิกขุอุปสัมปทา
๓. พระสงฆ์จำนวน ๑,๒๕๐ รูป ต่างมาประชุมพร้อมเพรียงกันโดยมิได้มีการนัดหมาย
๔. วันที่มาประชุม ตรงกับวันเพ็ญเดือนมาฆะ (วันเพ็ญกลางเดือน ๓) เป็นวันที่พระพุทธเจ้าได้ทรงแสดงธรรมเทศนา อันเป็นหัวใจของพระพุทธศาสนา คือ โอวาทปาติโมกข์
โอวาทปาติโมกข์ คือ ข้อธรรมย่ออันเป็นหลักหรือหัวใจสำคัญของพระพุทธศาสนา ๓ ประการ ได้แก่
๑. ไม่ทำความชั่วทั้งปวง เว้นจากความชั่วด้วยกาย วาจา ใจ
๒. ทำความดีให้ถึงพร้อม ด้วยกาย วาจา ใจ
๓. ทำจิตใจให้หมดจดบริสุทธิ์ผ่องใส
การปลงมายุสังขาร
หลังจากที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้ตรัสรู้และสั่งสอนพระธรรมมาเป็นระยะเวลา ๔๕ ปี พระองค์ทรงปลงมายุสังขาร คือ ตั้งพระทัยว่า "ต่อแต่นี้ไปอีก ๓ เดือน เราจักเสด็จดับขันธปรินิพพาน" การปลงอายุสังขาร ตรงกับวันมาฆบูชาในปีที่พระพุทธองค์มีพระชนมายุ ๘๐ พระชันษา
ด้วยเหตุนี้ ในวันมาฆบูชา ชาวพุทธจึงถือว่าเป็นวันที่มีความสำคัญเกี่ยวเนื่องกับพระพุทธเจ้า รวม ๒ ประการ คือ เป็นวันที่แสดงโอวาทปาติโมกข์ และ เป็นวันปลงอายุสังขาร
ประวัติการประกอบพิธีมาฆบูชา
ในหนังสือพระราชพิธีสิบสองเดือน อันเป็นบทพระราชนิพนธ์ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีเรื่องราวเกี่ยวกับการประกอบราชกุศลมาฆบูชาไว้ดังนี้
การมาฆบูชานี้ แต่เดิมก็ไม่ได้เคยทำมา พึ่งเกิดขึ้นเมื่อแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตามแบบโบราณบัณฑิตนิยมไว้ว่า วันมาฆบุรณมีพระจันทร์เสวยฤกษ์มาฆะเต็มบริบูรณ์ เป็นวันที่พระอรหันต์พุทธสาวก ๑,๒๕๐ ได้ประชุมกันพร้อมด้วยองค์สี่ประการ เรียกว่าจาตุรงคสันนิบาต พระพุทธเจ้าได้ตรัสเทศนาโอวาทปาติโมกข์ในที่ประชุมสงฆ์ เป็นการประชุมใหญ่และเป็นการอัศจรรย์ในพระพุทธศาสนา นักปราชญ์จึงได้ถือเอาเหตุนั้นกอบการสักการบูชาพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์ ๑,๒๕๐ พระองค์นั้น ให้เป็นที่ตั้งแห่งความเลื่อมใสและสังเวช
การพระราชกุศลนั้น เวลาเช้าพระสงฆ์วัดบวรนิเวศน์และวัดราชประดิษฐ์ ๓๐ รูป ฉันในพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม เวลาค่ำเสด็จออกทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการแล้ว พระสงฆ์สวดทำวัตรเย็นเหมือนอย่างที่วัดแล้ว จึงได้สวดมนต์ต่อไปมีสวดคาถาโอวาทปาติโมกข์ด้วย สวดมนต์จบทรงจุดเมียนรายตามราวรอบพระอุโบสถ ๑,๒๕๐ เล่ม มีประโคมด้วยอีกครั้งหนึ่ง แล้วจึงได้มีเทศนาโอวาทปาติโมกข์กัณฑ์ ๑ เป็นเทศนาทั้งภาษามคธและภาษาสยาม เครื่องกัณฑ์จีวรเนื้อดีผืนหนึ่ง เงิน ๓ ตำลึงและขนมต่างๆ เทศน์จบพระสงฆ์ซึ่งสวดมนต์รับสัพพีทั้ง ๓๐ รูป
การมาฆบูชานี้เป็นดือนสามบ้าง เดือนสี่บ้าง ตามวิธีปักษคณนาฝ่ายธรรมยุติกนิกาย แต่คงอยู่ในดือนสามโดยมาก พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จออกทุกปีมิได้ขาด แต่ในแผ่นดินปัจจุบันนี้ (หมายถึงสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) เสด็จออกบ้างไม่ได้ออกบ้าง เพราะมักจะเป็นเวลาประสบกับที่เสด็จประพาสหัวเมืองบ่อยๆ ถ้าถูดคราวเส็จพระราชดำเนินไปประพาสบางประอินหรือพระพุทธบาท พระพุทธฉาย พระปฐมเจดีย์ พระแท่นดงรัง ก็ทรงทำมาฆบูชาในสถานที่นั้นๆ ขึ้นอีกส่วนหนึ่งต่างหากนอกจากในพระบรมมหาราชวังฯ
Saturday, December 6, 2008
ในระบอบประชาธิปไตยที่แท้จริงนั้น นักการเมืองเขาเข้าไปดูกิจกรรมเรื่องต่างๆอย่างใกล้ชิด นับเวลาเป็นปี ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับรู้นโยบายที่ทางรัฐบาลได้ออกมาดำเนินการแล้ว การที่นักการเมืองฝ่ายค้านหรือเสียงข้างน้อยได้เข้าไปสังเกตการณ์นั้น นับว่าเป็นประโยชน์อย่างยิ่งแก่การที่จะปรับปรุง พัฒนาให้ดียิ่งขึ้นกว่านโยบายเก่าที่กำลังดำเนินการ การศึกษาก็เหมือนกัน ในการหาเสียงของประธานาธิบดีโอบามา ท่านเอาใจใส่เรื่องนี้มากทีเดียว สังเกตจากการปราศรัยหลายๆครั้ง การศึกษาจะเป็นเรื่องที่อยู่ในลำดับของความสำคัญในการที่จะปรับปรุงให้ดี ยิ่งขึ้น
พูด ง่ายๆก็คือ การศึกษาของอเมริกันอ่อนด้อยลงมาก ถ้าเราติดตามข่าวในการแข่งขันทางวิชาการ เด็กอเมริกันจะแพ้เด็กทางเอเชีย แพ้จีน แพ้เกาหลี หรือแม้กระทั่งหนังสือคณิตศาสตร์บางรัฐ บางโรงเรียนของอเมริกายังต้องมาเอาของสิงคโปร์ไปใช้สอนอย่างนี้เป็นต้น และจากการที่นักการเมืองเข้าไปเจาะลึกถึงการล้มเหลวของการศึกษาของเขา พบกับความจริงแล้วก็ตกใจหนักเข้าไปอีก ในโรงเรียนมีการแบ่งเกรดทางสังคม การฟุ้งเฟ้อ เหลวแหลกทางจริยธรรม ถ้าเป็นเด็กอเมริกันสีผิวแล้วก็ยิ่งตกต่ำลงไปอีก อย่างเช่นเรียนอยู่เกรด 4 ยังอ่านหนังสือไม่ออกเลย พอๆกับบ้านเรา ที่เด็กเรียน ป. 4 ยังอ่านหนังสือไม่ออกก็มีให้เห็น
กลับ มาบ้านเรา งานด้านการศึกษาถือว่าเป็นงานที่สำคัญและด่วนที่สุดแล้ว...จะทำอะไรก็รีบทำ เสียเถอะ ขอให้ครูได้มีนโยบายที่มันเด่นชัด ที่จะปรับปรุงการศึกษาให้เราได้ก้าวหน้ายิ่งกว่านี้ ตอนนี้เด็กของเราจะอ่อนด้วยลงไปอยู่ระดับต่ำของเอเชียให้เข้าแล้ว การปรับคุณภาพการเรียนการสอน การปรับวิทยฐานะของครูก็ดูจะลักลั่น ไปไม่ถึงไหน ถ้าถามครูทุกๆคนที่กำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการส่งรายงานผลงานทางวิชาการ เพื่อเลื่อนวิทยฐานะนั้น เราดำเนินถูกทางหรือเปล่า ครู เท่าที่เห็นอยู่ทุกวันนี้ทุ่มชีวิตอยู่กับการสอนเด็กที่แทบล้นห้องเรียน ใครจะคิดว่ามีโรงเรียนที่มีเด็กอยู่ในห้องหน้าสลอนอยู่ 50 คน แค่นี้ ถ้าไปดูผลสัมฤทธิ์ของเด็กแล้ว ประสบการณ์การสอนที่มีมานับสิบๆปีแล้ว จะให้ครูเหล่านั้นมานั่งทำผลงานด้านวิชาการในทำนองเดียวกันกับส่งผลงานเพื่อ ยกระดับให้เท่ากับผู้ช่วยศาสตราจารย์ มันมีเหตุผลพอไหม...มีครูบ่นเรื่องนี้ค่ะ เลยขอบ่นต่อให้ฟัง
เรา มีแนวคิดว่า ถ้าจะปรับปรุงการเรียนการสอนเด็ก ยกระดับของเด็กเราให้มีความรู้มากยิ่งขึ้น ผลสัมฤทธิ์ที่ดีขึ้น ก็ต้องยกระดับของครูที่มีความรู้อยู่ในเกณฑ์ อยู่ในระดับที่เรียกกันว่า Bench mark หรืออะไรทำนองนี้ ก็พอมีเหตุผลอยู่ แต่ ไม่ใช่ทั้งหมด จำนวนเด็กที่สามารถดูแลได้ทั่วถึง ครูสามารถเจาะจงเด็กที่มีปัญหาในการเรียนได้อย่างพอเหมาะพอควร และให้ความช่วยเหลือเด็กเหล่านั้นได้ตามกำลัง นั่นก็คือเด็กต้องไม่มาจุกอยู่ในโรงเรียนใดโรงเรียนหนึ่ง รัฐบาลต้องเข้ามาจัดการ ติดตามตามความเป็นจริงว่าเด็กนักเรียนต้องอยู่ในเกณฑ์ที่ครูสามารถดูแลได้ ครูคือผู้มาสั่งสอนวิชาการ ไม่ใช่มาดูแลม๊อบ รัฐเองต้องติดตามเรื่องนี้อย่างจริงจัง ชาวอเมริกันเขาพูดว่า When it come to education in America, we need to start holding ourselves accountable. คือทุกคนนั้นต้องเอาใจใส่อย่างแท้จริง ไม่ว่ารัฐ โรงเรียน ผู้ปกครอง ศาสนา...ไม่มีใครที่จะบอกว่าไม่ใช่หน้าที่...ไม่ได้ ทุกคนจะต้องเริ่มทำหน้าที่ในส่วนของตัวเองให้ดีที่สุด ยกตัวอย่างเช่นผู้ปกครองของเด็กนักเรียน ที่ไม่มีใครสามารถออกนโยบายว่าให้ทำอย่างโน้นอย่างนี้ได้ แต่ผู้ปกครองสามรถทำได้ ถ้ารักจะให้การศึกษาแก่ลูก โดยการ ปิดทีวีไม่ให้ลูกมอมเมาไปกับละครเน่าๆ ตัดเกมส์ต่างๆออกอย่าให้ลูกติดอยู่กับเกมส์เหล่านั้น ช่วยลูกในการอ่านหนังสือ ช่วยให้คำแนะนำในการทำการบ้าน ให้เข้าร่วมประชุมกับโรงเรียน อย่างนี้เป็นต้น
ทีนี้มาถึงเรื่องสำคัญเสียที...ได้ฟังปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ดร.ชินภัทร ภูมิรัตน พูดแล้ว ก็น่าจะเป็นทางออกให้ครูได้บ้าง ท่านพูดว่า “ปัญหาของการพัฒนาครูไม่ประสบผลสำเร็จตามเป้าหมาย ส่วนหนึ่งมาจากการกำหนดมาตรฐานวิชาชีพ ครูต้องอิงมาตรฐานหน่วยงานจากหลายองค์กร โดยเฉพาะการประเมินวิทยฐานะที่ผ่านมายังไม่สอดคล้องกับการปฏิบัติงานของครู ซึ่งการพัฒนาครูเพื่อให้ได้วิทยาฐานะนั้น จะต้องตอบคำถามให้กับสังคมด้วยว่า เมื่อครูผ่านการประเมินวิทยฐานะนักเรียนมีคุณภาพดีขึ้นหรือไม่ แต่ทุกวันนี้ยังไม่สามารถตอบคำถามเรื่องดังกล่าวให้กับสังคมได้ ซึ่งเรื่องการพัฒนาครู การประเมินวิทยฐานะ และการเพิ่มคุณภาพการเรียนการสอนจะต้องเชื่อมโยงกันได้” ก็จะคอยดูกันต่อไปว่าในการแก้ปัญหา หลังจากการประชุมสัมมนาเกี่ยวกับการพัฒนาวิชาชีพครู ที่ได้ระดมความคิดเห็นจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ที่ออกมาให้ความเห็นพ้องต้องกันว่า การปฎิรูปการศึกษาตลอด 9 ปีที่ผ่านมายังไม่บรรลุตามวัตถุประสงค์ที่วางเอาไว้ การปฏิบัติงานที่ไม่เชื่อมโยงกัน ส่งผลให้การพัฒนาไม่ไปในทิศทางเดียวกัน และจะจัดทำแผนพัฒนาแบบบูรณาการให้ทุกหน่วยเข้ามาช่วยกัน ซึ่งก็จะคอยดูว่า แผนจะออกมาอย่างไรใน 3 เดือนข้างหน้า...ที่ดีก็คือ การยอมรับว่าที่ผ่านมานั้น การพัฒนาครูยังไม่สำเร็จ และถ้าจะให้สำเร็จนั้นต้องทุกคนต้องเข้าร่วมมือกัน....มันช่างเหมือนกับการ ศึกษาของอเมริกาตอนนี้จังค่ะ
Tuesday, December 2, 2008
รัฐบาลที่เข้ามาปกครองประเทศในโลกทุนนิยมมีส่วนคล้ายกันไม่มากก็น้อย ในแนวที่จะเข้ามาครอบครองประเทศในระยะยาวแต่การที่จะเข้ามานั้น มีการวางแผนอย่างมีระบบ มีสายงาน มีมือประสานสิบทิศเข้ามาช่วย สังคมต่างประเทศ อย่างสหรัฐอเมริกา เขาว่าของเขาอย่างนี้ค่ะ “systematic takeover of our democracy by high-priced lobbyists.” มือที่ประสานสิบทิศของเราก็คือ lobbyists นั่นแหละค่ะ มีผลประโยชน์ต่างตอบแทนชนิดที่เรียกว่า คุ้มค่า ค่าจ้างทีเดียว ในเมืองไทยของเรา เราจึงเห็นนักการเมืองของเราร่ำรวยอย่างชนิดที่เรียกว่า “ทันตาเห็น” รวยกันอย่างที่เรียกว่า “สามารถเรียกเงินเรียกทอง” แบบเดียวกันกับสังข์ทองเรียกปลาขึ้นมาเลย แถมยังจับไม่ได้ไล่ไม่ทันเอาเสียด้วย ระบบเดียวกัน แบบเดียวกัน ที่เมืองนอกเขาก็จะเป็นแบบนี้ค่ะ “we've seen politicians resigning for taking millions of dollars in bribes.” ของเขาลาออกไปถึงจะเห็นว่ารวยขึ้น ของเรานี่ยังรวยกันไม่พอค่ะ แต่ละคนถึงพยายามทุกวิธีที่จะเข้าไปนั่งในทำเนียบ ที่บอกว่าเห็นแก่ประเทศนั่น อย่าหวังค่ะ ขนาดเขาออกมาไล่กันมืดฟ้ามัวดิน ก็ยังหน้าด้านนั่งอยู่ให้เห็นๆ
การที่จะจับนักการเมืองขี้โกงบ้านเรานั้นแสนยาก แต่เมื่อไม่นานมานี้ในสหรัฐอเมริกา เขาจับได้ค่ะ นั่นก็คือ the head of the White House procurement office arrested. นั่นมันบ้านเขา...บ้านเราอย่าหวังว่าจะได้เห็น และนอกจากนั้นมันยังมีตัวละครเพิ่มให้เราเห็นอีกในการที่จะเข้ากลุ้มรุมกันทำร้ายประเทศ คดโกงกันเป็นพวกๆ ข่าวลับๆ คนที่เราคิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ว่า หน้าที่สูงๆอย่างนี้ ทำงานที่ดีกว่าคนทั่วๆไป ไม่มีความเดือดร้อนอะไรในชีวิตแล้ว ทำไมยังไปอยู่ในกลุ่มของนักการเมืองที่คดโกงประเทศได้ แสดงว่าพวกที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวเพิ่มขึ้นทุกที เมืองนอกก็เช่นเดียวกัน มีคนพูดว่า “We've seen the number of registered lobbyists in Washington double since George Bush came into office.” นั่นคือสังคมทุนนิยมเต็มตัว ที่เราได้รับมาชนิดที่เรียกว่าลอกแบบกันไม่มีผิดเพี้ยน
ผลประโยชน์ที่ทำเงินหลักมากที่สุดของนักการเมือง นักธุรกิจ(การเมือง)คือพลังงาน บ้านเรา นักการเมืองถึงอยากให้หน่วยงานรัฐวิสาหกิจที่ทำกำไร แปรรูปไปเป็นบริษัทมหาชน นั่นก็เพื่อที่จะเข้ามาเกาะกุมถังเงินของประเทศ ตอนนี้มันก็เป็นอย่างนั้น เมืองนอก ในอเมริกาก็เช่นเดียวกัน ของเขาว่าอย่างนี้ “When big oil companies are invited into the White House for secret energy meetings, it's no wonder they end up with billions in tax breaks while Americans still struggle to fill up their gas tanks and heat their homes.” มันก็ทำนองเดียวกัน คนที่รวยขึ้นก็อยู่ในแวดวงของนักการเมือง นักธุรกิจการเมือง ชาวบ้านอย่างเราๆ ก็ดิ้นรนหาเงินมาเติมใส่กระเป๋านักการเมืองให้โป่งขึ้น นี่ถ้านักการเมืองสามารถทำให้การไฟฟ้าเป็นบริษัทมหาชนได้ ชาวบ้านคงนอนตาไม่หลับแน่ เพราะหลังจากนั้น ไม่ว่าเรื่องอะไรๆมันก็ขึ้นอยู่กับกระแสไฟฟ้า สายส่งไฟฟ้า ถ้าเผื่อว่ามันตกอยู่ในมือนักธุรกิจแล้วละก็...ลำบากกันถ้วนหน้ากันละ
ทุกวันนี้ เราก็ควรที่จะช่วยกันพัฒนา ปรับปรุงประเทศของเรา ไม่ให้ตกต่ำลงไปมากกว่านี้ การที่เราจะดูแล เลือกผู้แทนเข้ามาบริหารประเทศ เราต้องช่วยกัน คัดเลือกคนดีๆ ประวัติดีๆ ไม่มีธุรกิจที่มันจะทับซ้อนกับผลประโยชน์ของชาติ ของประชาชน จากเรื่องราวต่างๆที่ฉาวโฉ่ ไม่ว่าในเรื่องการคดโกง ขาดจริยธรรม ศีลธรรม เราก็ไม่ควรที่จะให้เข้ามาปกครองประเทศ ที่เมืองนอกโน้น เขาก็ “เอาเรื่อง” ในเรื่องนี้เหมือนกัน เขาพูดกันว่า “We're here today to answer that call because let's face it - for the last few years, the people running Washington simply haven't. And while only some are to blame for the corruption that has plagued this city, all are responsible for fixing it. That's why we're asking Republicans to put an end to the pay-to-play schemes and join us in passing the Honest Leadership and Open Government Act” ไม่ต้องบอกก็เดาได้นะคะว่าเป็นคำพูดของใคร...ทั้งหมดนั้นเป็นคำพูดของประธานีธิบดีคนใหม่ ของสหรัฐค่ะ คุณบารัค โอบาม่า ผู้ที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงประเทศ ผู้ที่เข้ามาให้คนทั้งประเทศมีความหวังมากขึ้น...ส่วนของเรา...ขอแค่ ให้การศึกษาแก่คนในชาติ ให้รู้ทันคนก็น่าจะกล้อมแกล้มไปได้แล้วละค่ะ
ข้อมูลบางส่วน: TOPIC: Ethics & Lobbying ReformJanuary 18, 2006Honest Leadership and Open GovernmentPodcast ของ ประธานาธิบดีบารัค โอบาม่า
Thursday, November 6, 2008
คาดการไว้ล่วงหน้าไว้หลายวันแล้วว่า ยังไงๆ อเมริกาคราวนี้น่าจะเปลี่ยนประธานาธิบดีเป็นคนผิวสี เพราะคนเก่านั้น ได้สร้างศัตรูไว้มากเหลือเกิน เดินเข้าสู่สงครามครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าเป็นเราเอง...ก็คงจะทำแบบเดียวกัน
เมื่อได้ คุณบารัค โอบามา มาเป็นประธานาธิบดีแล้ว ก็ได้ลองเข้าไปดูซิว่า อนาคตของการศึกษาในอเมริกาจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร เพราะความหวังของคนอเมริกันคือ CHANGE "การเปลี่ยนแปลง" เปลี่ยนจากสิ่งที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน สู่อนาคตที่ดีกว่า การศึกษาก็เปลี่ยนด้วย ที่จริงต้องบอกว่า "ต้องเปลี่ยนด้วย" ถึงจะปรับปรุงกันอย่างจริงจัง
เมื่อได้ฟัง บารัค โอบามา พูดถึงการศึกษาในอเมริกาแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่า เขาก็มีปัญหาเหมือนๆกับเรา น่าจะหนักกว่าเราเสียด้วย เพราะเขาเป็นชาติอุตสาหกรรมไปแล้ว...เด็กเกรดสี่ ของเขาก็ยังอ่านหนังสือไม่ออกเหมือนกับเด็ก ป.4 ของเรา โอกาสที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยก็มืดมนตามไปด้วย...ดูแล้ว หนักหนาสาหัสกับการแก้ปัญหา...
อย่างไรก็ตาม เขาก็มีความหวัง ว่าสามารถจะปรับปรุงการศึกษาของเด็กอเมริกันให้ดีขึ้นให้ได้ โดยที่จะเข้าไปดูเรื่องคนที่จะป้อนความรู้ให้กับเด็ก..."ครู"คือฟันเฟืองที่สำคัญที่สุด ครูจะต้องมีความรู้ที่สามารถส่งผ่านให้กับเด็กได้อย่างมีประสิทธิผล ก็ได้พูดถึงการพัฒนาครู...พูดถึงเงินเดือนของครู...ฟังดูก็คล้ายๆกับว่าเคยได้ยินที่บ้านเราเองนะคะ
ในช่วงสุดท้ายของคำปราศรัย โอบามาได้ไปคุยกับครูมัธยมต้นคนหนึ่ง ครูเล่าให้ฟังว่า ปัญหาหนักอย่างหนึ่งที่ต้องก้าวข้ามให้พ้นก็คือ ทัศนคติของครูที่มีต่อเด็ก เพราะมีอยู่มากที่ครูมักจะโทษด้วยคำว่า "เด็กพวกนี้" เช่น เด็กพวกนี้ไม่อยากเรียน เด็กพวกนี้ก่อปัญหา เด็กพวกนี้พื้นฐานย่ำแย่ เด็กพวกนี้เรียนไม่ได้ แล้วก็โยนปัญหาให้กับคนอื่นไป และ ตอนจบโอบามาก็ได้ให้คำมั่นสัญญาไว้ว่า
In the months and years to come, it's time for this nation to rededicate itself to the ideal of a world class education for every American child. It's time to let our kids hope for something else. It's time to instill the belief in every child that they can succeed - and then make sure we make good on the promise to never let them down. Thank you.
Thursday, October 2, 2008
ไปเจอรูปที่น่าแปลกใจ...ความสามารถของจิตรกร วาดภาพ 3 มิติได้อย่างไม่มีที่ติ สวยงามและเหมือนจริง มีหลายๆภาพที่เขาเอาออกมาแสดงให้ดู ไม่ว่าน้ำตก ขวดน้ำอัดลม แมลง สัตว์ต่างๆ ขยายภาพจนใหญ่โต และเมื่อเอามาเทียบกับคนที่ยืนดู หรือเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในรูปภาพแล้ว ก็เข้ากันอย่างกลมกลืนกับรูปภาพ
ที่น่าสนใจอีกอย่างก็คือ เขาสนับสนุนให้เด็กๆเข้ามาวาดรูปแบบ 3 มิติ อย่างนั้นด้วย ซึ่งก็เป็นแบบเด็กๆวาดนั่นแหละ คือยังเป็นรูป 2 มิติ เป็นภาพการ์ตูนที่วาดบนพื้นเสียมากกว่า ซึ่งถ้าเราสนับสนุนให้เด็กของเราได้มีโอกาสแสดงออกอย่างนั้น ก็จะเป็นการดี
เมื่อไม่นานมานี้ ทางโรงเรียนของเราได้ออกไปแข่งขัน การเล่านิทาน ซึ่งนักเรียนเองจะต้องเตรียมตัวเองทั้งหมด ไม่ว่าอุปกรณ์เครื่องใช้ รูปภาพที่เอามาประกอบการเล่าเรื่อง มีภาพวาดของเด็กนักเรียนอยู่หลายรูป ที่ครูเห็นแล้วก็ประทับใจ เด็กนักเรียนของเราวาดภาพได้สวยมาก ถึงแม้ว่าจะมีอิทธิพลของการ์ตูนญี่ปุ่นเข้ามาครอบงำ เพราะดูยังไงๆ ก็เหมือนกับการ์ตูนญี่ปุ่นอยู่ดี ตาโตๆ ปากเล็กๆ หน้าตาเรียบๆ แต่รวมความแล้ว ภาพก็ออกมาสวย แสดงว่า เขาก็ตั้งใจวาดอย่างจริงจัง...เด็กไทยทำได้แน่นอนค่ะ ถ้าสนับสนุนกันอย่างจริงจัง
